Dat is lang geleden!!! Ik weet het. Het is ook eigenlijk niet netjes van mij om helemaal niets meer van me te laten horen, maar het komt er gewoon niet van. Niet dat ik geen tijd heb om te loggen, maar ik vind nu zoveel andere dingen leuk om te doen, waardoor ik niet meer aan loggen toe kom. Ik ben bijvoorbeeld scrapbooks aan het maken voor de kids, voor als ze later groot zijn. Afgelopen weken heb ik me veel bezig gehouden met de doop van onze Jan, die morgen plaats gaat vinden. Met Marlou zit ik regelmatig aan tafel te knutselen met strijkkralen, kleurtjes, klei enz. enz. Allemaal leuke dingen, waardoor het loggen er niet meer van komt.

Maar… het gaat dus heel goed met me en zeker ook met de kinderen. Marlou word al een grote meid en ze gaat bijna naar de basisschool. Ze verheugt zich er al helemaal op.

Met Jan gaat het ook harstikke goed. Het is een echt knuffelbaby en hij lacht de hele dag.

Maar mocht je soms nieuwsgierig zijn, mijn fotopagina op webshots houd ik wel heel goed bij. Dus daar kun je ook regelmatig even rondneuzen. Ik vind het dan wel leuk als je even een reaktie achterlaat.

Omdat ik de laatste tijd niet meer gelogd heb, beginnen een aantal mensen zich zorgen te maken. Nergens voor nodig, alles gaat prima in huize OnsAg. We beginnen onze draai weer helemaal te vinden. Marlou is weer gewend aan haar nieuwe broertje en ze is er stapelgek op. Jan is helemaal opgeknapt en groeit als kool. Hij weegt nu alweer 4900 gram. Jan is alleen een mannetje dat overdag niet zo graag wil slapen en Marlou is een meisje dat veel aandacht nodig heeft en graag samen met mij wil spelen. Hierdoor heb ik nu niet zoveel (lees "helemaal geen") tijd om te loggen. Ik zal proberen wat meer te loggen in de avonduren. Maar als jullie even niets van mij horen, wil dat niet zeggen dat het niet goed gaat.

Welkom op de site van Ons Ag

Dit zijn we dan, Marlou, Jan, Ton en ikzelf.
Op deze site wil ik een beetje bijhouden wat ik zoal meemaak. Hopelijk is het ook interessant voor jullie.

Onze Jan is weer thuis!!!
Woensdagochtend ging ik weer naar het ziekenhuis om Jan te voeden. Toen hij lekker aan het eten was, kwam de kinderarts binnen. Ze had goed nieuws zei ze. De kweken van Jan waren twee keer nagekeken en ze hadden helemaal niets kunnen vinden. Dat betekende dat er geen sprake was van een bacteriele infectie, maar dat Jan gewoon een virus had opgelopen. Gewoon even pech gehad dus.  En wat helemaal fijn was, ik mocht Jan ook meteen mee naar huis nemen. Alle onderzoeken werden meteen gestopt, het infuus mocht uit zijn handje en alle vervelende onderzoeken die nog zouden komen, gaan ook niet meer door.

Pffff, wat zijn we geschrokken, maar wat ben ik blij dat alles nu weer normaal is. Nu kunnen we weer lekker gaan genieten van ons kleine mannetje.

Pffff, wat zijn wij geschrokken afgelopen vrijdag. Onze Jan lag lekker in de box te slapen, dachten wij. Maar ‘s avonds om half acht wilde ik hem wakker maken, want hij moest toch onderhand wel even iets eten. Ik dacht dat mijn hart een paar slagen oversloeg. Jan was helemaal slap en voelde bloedheet aan. Hij was ook met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Ik heb meteen zijn temperatuur opgemeten en deze was 39,5. Zo snel mogelijk naar de dienstdoende huisarts dus, en die stuurde ons weer meteen door naar het ziekenhuis. Wat een ellende. Jan moest meteen aan het infuus, maar probeer maar eens een naald in die kleine adertjes te krijgen. Ze zijn wel twee uur bezig geweest. Dat is als moeder echt niet vol te houden. Toen het infuus er eindelijk in zat, vertelde ze ons ook nog even dat ze wat ruggemerg wilden onderzoeken en dat Jan daarvoor een prikje in zijn rug kreeg. Nou, toen ben ik maar even weggegaan. Ik hoorde hem in de wachtkamer gillen. Oh, wat zou ik het graag van hem overnemen, maar helaas, dat kan nou eenmaal niet.

Deze ellende is nu twee dagen geleden en Jan is zienderogen opgeknapt. Hij ligt nog wel in het ziekenhuis, omdat we dinsdag pas de definitieve uitslag krijgen en hij heeft nog antibiotica via het infuus . Maar ze denken dat hij een blaasontsteking heeft gehad en dat wij er supersnel bij waren. Waarschijnlijk mag hij dinsdag weer lekker mee naar huis. Nu rijd ik gemiddeld zo’n vijf keer op een dag op en neer naar het ziekenhuis. Ik wil natuurlijk zoveel mogelijk bij hem zijn en ik wil hem zelf blijven voeden.

We zullen maar hopen dat het inderdaad allemaal meevalt en dat hij dinsdag weer gewoon thuis is.

Kijk toch eens, is het geen scheetje:

En nu 3590 gram schoon aan de haak. Ook even aandacht voor de voetjes, dat wordt later minstens maat 46:

Sorry dat ik jullie zo lang heb laten wachten, maar het is er niet van gekomen om eerder te loggen.

Afgelopen zaterdag 30 september zijn wij om 22.15 uur de trotse ouders en grote zus geworden van Jan. Hij weegt 3750 gram en is 52 cm lang. De bevalling is echt supersnel gegaan en tot nu toe gaat alles perfect. Jan eet goed, slaapt goed, poept en plast goed en Marlou vindt alles geweldig. Wat willen we nog meer.

Dit zijn we dan, het trotse gezinnetje:

Nog even wat laatste buikfoto’s en dan moet het maar gaan gebeuren vind ik.
Marlou is het daar ook helemaal mee eens. Haar geduld begint ook op te raken. 

Even een berichtje van mijn kant om te laten weten dat alles nog steeds goed met me gaat. Het wordt alleen allemaal wat zwaarder, en van rusten ‘s middags…daar komt dus echt helemaal niks van. Ben nog druk bezig met alle laatste dingen die nog geregeld moeten worden (bij een tweede blijft dat allemaal veel langer liggen). En ook Marlou heeft natuurlijk haar nodige aandacht nodig.

Ik heb dus besloten om maar even niet te loggen. Daar komt nu toch niets van. Maar ik ben van plan om terug te komen als nummer twee er is. Ik hoop dat ik dan af en toe even tijd vrij kan maken.

Tot daarna!

Ik heb iets met luchtballonnen. Vraag me niet wat, maar al mijn hele leven ben ik gek op luchtballonnen. Als er ergens een vliegt, dan ben ik meestal ook wel de eerste die hem gezien heeft.
Een aantal jaren geleden heb ik mee mogen maken hoe het is om ook echt mee te varen in zo’n luchtballon. Het was geweldig en ik zou het heel graag nog eens doen, maar het is bijna niet te betalen helaas.

Afgelopen weekend was het weer Eindhoven Ballooning. Een festival waar vier avonden achter elkaar ongeveer 35 ballonnen tegelijk opstijgen. En niet alleen gewone ballonnen, maar ook ballonnen met speciale vormen. Hier moest ik natuurlijk bij zijn. Vorig jaar ben ik vier avonden gaan kijken, maar dit jaar kon dat helaas niet. Ik ben wel vrijdagavond geweest, maar toen mochten ze niet opstijgen vanwege de harde wind. Zaterdag was ik er ook en om half negen kwam het verlossende woord. Ze mochten gaan varen. Marlou was er ook bij en ik denk dat ze de ballonnenkoorts een beetje van mij over gaat krijgen. Zij vond het ook geweldig.

Zondagavond ben ik niet meer gaan kijken, maar toen ik om half negen buiten zat in de tuin, zag ik alle balonnen weer over komen. De wind stond de goede kant op en de ballonnen kwamen mooi bij ons over. Zo heb toch weer drie dagen van het festival mee kunnen maken.